Jadę tym pociągiem od pięciu lat. Tą samą trasą, o tej samej porze, obok tych samych brzydkich bloków i zarośniętych pól. Wiozę się z przedmieścia do centrum, potem z centrum na drugie przedmieście. Jestem przedstawicielem handlowym. Sprzedaję części zamienne do maszyn rolniczych. Brzmi nudno? Jest nudno. Mam czterdzieści jeden lat, dwójkę dorosłych dzieci, które już nie potrzebują taty, i żonę, która woli seriale niż rozmowy ze mną. Nie narzekam. Sam stałem się nudny. Po prostu – jeżdżę, wracam, jem, śpię. I tak w kółko.
Ten dzień był wyjątkowo do niczego. Trzech klientów odwołało spotkania. Jeden zwrócił towar, bo „mu się odwidziało”. Deszcz, korki, kawa z automatu smakowała jak płyn do płukania ust. Wracając, nie mogłem znaleźć miejsca siedzącego. Stałem w przejściu, oparty o ścianę, i czułem, że zaraz pęknę. Nie ze złości. Z pustki.
Sięgnąłem po telefon. Przeskakiwałem między aplikacjami. Facebook – nic nowego. Wiadomości – same tragedie. Sklep z grami – nic mnie nie ciekawi. I wtedy przypomniałem sobie o stronie, którą kiedyś polecił mi jeden z rolników. Młody gospodarz, który zawsze miał nowego iPhone'a i jeździł lepszym autem niż ja. Zapytałem go kiedyś w żartach: „Skąd masz na to wszystko?” Odpowiedział: „Czasem trafię w vavada aplikacja”. Wtedy machnąłem ręką. Teraz – w tym pociągu, w ten deszczowy wieczór – postanowiłem sprawdzić.
Wszedłem w sklep z aplikacjami. Wpisałem nazwę. Wyskoczyła. Mała, niecałe sto megabajtów. Zrzut ekranu wyglądał zachęcająco – kolorowe automaty, prosty interfejs. Kliknąłem „pobierz”. W minutę aplikacja była na moim telefonie. Otworzyłem. Rejestracja – mail, login, hasło. Zajęło mi to może dwie minuty. Nie musiałem nic wpłacać. Dostałem bonus powitalny – jakieś darmowe spiny, nie pamiętam dokładnie. Ważne, że mogłem sprawdzić, o co w tym wszystkim chodzi, nie ryzykując ani złotówki.
Pociąg ruszył. Ja stałem w przejściu, telefon w jednej ręce, torba w drugiej. Uruchomiłem pierwszy automat – taki z owocami. Stare dobre wiśnie, cytryny, arbuzy. Postawiłem symboliczne 1 złoty. Spiny leciały. Raz wygrałem 2 złote, raz straciłem. Zero emocji. Po pięciu minutach miałem na koncie 12 złotych z bonusu. Pomyślałem: „No dobra, fajna zabawa na kwadrans”.
Ale nie zamknąłem aplikacji. Pociąg stanął na stacji. Ludzie wsiadali, wysiadali. Ja patrzyłem w ekran. Postawiłem 2 złote. Bębny – trzy dzwonki. Wygrana 30 złotych. Uśmiechnąłem się. Postawiłem znowu – 2 złote. Cztery arbuzy. Wygrana 70 złotych. W tym momencie poczułem, że coś we mnie pęka. Nie emocje. Raczej zmęczenie tym, że zawsze wszystko muszę kontrolować. Postawiłem 5 złotych – więcej niż zakładałem.
I trafiłem bonus. Trzy symbole skarbca. Darmowe spiny, mnożnik x5. Ekran eksplodował animacjami. W tle aplikacji leciała jakaś taneczna melodyjka, która w innym momencie by mnie irytowała. Teraz – hipnotyzowała. Pierwszy spin – 20 złotych. Drugi – 40. Trzeci – 120. Czwarty – 340. Serce waliło mi tak, że obok stojąca kobieta zapytała, czy dobrze się czuję. Powiedziałem: „Tak, tylko za gorąco”.
Piaskarze – jedenasty spin – pięć takich samych symboli. Mnożnik x7. Wygrana 1 280 złotych. Zatkało mnie. Sprawdziłem saldo. 1 800 złotych. Potem 1 810. Bonus się skończył. Wysiadłem na swojej stacji. Deszcz padał dalej. Stałem pod wiatą, patrzyłem na ekran, na vavada aplikacja otwartą na stronie wygranej. Nie wiedziałem, co zrobić. Wypłaciłem. Pieniądze przyszły na konto w ciągu godziny.
Nie powiedziałem żonie. Nie powiedziałem nikomu. Po prostu – następnego dnia kupiłem jej kwiaty. Bez okazji. Spojrzała na mnie dziwnie. Spytała: „Coś zbroiłeś?” Powiedziałem: „Nie. Po prostu miałem dobry dzień”.
A tak naprawdę – miałem dobry wieczór. W pociągu, stojąc w przejściu, z torbą pełną katalogów części zamiennych. Wygrałem nie pieniądze. Wygrałem to, że mogłem przez chwilę nie myśleć o tym, że moje życie jest szare i nudne. Że mogłem poczuć, jak adrenalina przepływa przez ciało. I że potem – potrafiłem przestać.
Od tamtego dnia vavada apli
Ten dzień był wyjątkowo do niczego. Trzech klientów odwołało spotkania. Jeden zwrócił towar, bo „mu się odwidziało”. Deszcz, korki, kawa z automatu smakowała jak płyn do płukania ust. Wracając, nie mogłem znaleźć miejsca siedzącego. Stałem w przejściu, oparty o ścianę, i czułem, że zaraz pęknę. Nie ze złości. Z pustki.
Sięgnąłem po telefon. Przeskakiwałem między aplikacjami. Facebook – nic nowego. Wiadomości – same tragedie. Sklep z grami – nic mnie nie ciekawi. I wtedy przypomniałem sobie o stronie, którą kiedyś polecił mi jeden z rolników. Młody gospodarz, który zawsze miał nowego iPhone'a i jeździł lepszym autem niż ja. Zapytałem go kiedyś w żartach: „Skąd masz na to wszystko?” Odpowiedział: „Czasem trafię w vavada aplikacja”. Wtedy machnąłem ręką. Teraz – w tym pociągu, w ten deszczowy wieczór – postanowiłem sprawdzić.
Wszedłem w sklep z aplikacjami. Wpisałem nazwę. Wyskoczyła. Mała, niecałe sto megabajtów. Zrzut ekranu wyglądał zachęcająco – kolorowe automaty, prosty interfejs. Kliknąłem „pobierz”. W minutę aplikacja była na moim telefonie. Otworzyłem. Rejestracja – mail, login, hasło. Zajęło mi to może dwie minuty. Nie musiałem nic wpłacać. Dostałem bonus powitalny – jakieś darmowe spiny, nie pamiętam dokładnie. Ważne, że mogłem sprawdzić, o co w tym wszystkim chodzi, nie ryzykując ani złotówki.
Pociąg ruszył. Ja stałem w przejściu, telefon w jednej ręce, torba w drugiej. Uruchomiłem pierwszy automat – taki z owocami. Stare dobre wiśnie, cytryny, arbuzy. Postawiłem symboliczne 1 złoty. Spiny leciały. Raz wygrałem 2 złote, raz straciłem. Zero emocji. Po pięciu minutach miałem na koncie 12 złotych z bonusu. Pomyślałem: „No dobra, fajna zabawa na kwadrans”.
Ale nie zamknąłem aplikacji. Pociąg stanął na stacji. Ludzie wsiadali, wysiadali. Ja patrzyłem w ekran. Postawiłem 2 złote. Bębny – trzy dzwonki. Wygrana 30 złotych. Uśmiechnąłem się. Postawiłem znowu – 2 złote. Cztery arbuzy. Wygrana 70 złotych. W tym momencie poczułem, że coś we mnie pęka. Nie emocje. Raczej zmęczenie tym, że zawsze wszystko muszę kontrolować. Postawiłem 5 złotych – więcej niż zakładałem.
I trafiłem bonus. Trzy symbole skarbca. Darmowe spiny, mnożnik x5. Ekran eksplodował animacjami. W tle aplikacji leciała jakaś taneczna melodyjka, która w innym momencie by mnie irytowała. Teraz – hipnotyzowała. Pierwszy spin – 20 złotych. Drugi – 40. Trzeci – 120. Czwarty – 340. Serce waliło mi tak, że obok stojąca kobieta zapytała, czy dobrze się czuję. Powiedziałem: „Tak, tylko za gorąco”.
Piaskarze – jedenasty spin – pięć takich samych symboli. Mnożnik x7. Wygrana 1 280 złotych. Zatkało mnie. Sprawdziłem saldo. 1 800 złotych. Potem 1 810. Bonus się skończył. Wysiadłem na swojej stacji. Deszcz padał dalej. Stałem pod wiatą, patrzyłem na ekran, na vavada aplikacja otwartą na stronie wygranej. Nie wiedziałem, co zrobić. Wypłaciłem. Pieniądze przyszły na konto w ciągu godziny.
Nie powiedziałem żonie. Nie powiedziałem nikomu. Po prostu – następnego dnia kupiłem jej kwiaty. Bez okazji. Spojrzała na mnie dziwnie. Spytała: „Coś zbroiłeś?” Powiedziałem: „Nie. Po prostu miałem dobry dzień”.
A tak naprawdę – miałem dobry wieczór. W pociągu, stojąc w przejściu, z torbą pełną katalogów części zamiennych. Wygrałem nie pieniądze. Wygrałem to, że mogłem przez chwilę nie myśleć o tym, że moje życie jest szare i nudne. Że mogłem poczuć, jak adrenalina przepływa przez ciało. I że potem – potrafiłem przestać.
Od tamtego dnia vavada apli
0